Bekentenis

Vroeger, als een boek té spannend werd, keek ik stiekem hoe het afliep. Ik kon zo gesteld raken op personages, dat ik het idee niet aankon dat ze hun doel niet zouden bereiken, of erger nog, dat ze het eind van het boek niet zouden halen. Door vluchtig mijn ogen over de laatste pagina’s te laten dwarrelen, probeerde ik mezelf voor de schok te behoeden van een onfortuinlijk einde van mijn papieren dierbaren.

Meestal gerustgesteld las ik, intens meelevend, verder. Als ik wist dat het niet goed zou gaan, werd verder lezen onderdeel van het rouwproces en kwam de klap uiteindelijk niet keihard aan – ik wist het immers al. Rond mijn vijfentwintigste hield ik op met achterin kijken, wat ik beschouwde als een duidelijk bewijs van volwassenheid.


Een paar jaar geleden ging het echter toch weer mis, tijdens het lezen van De boogschutter van Hirado, van Rob Ruggenberg. In de proloog dobbert een bootje stuurloos rond met mensen die meer dood dan levend zijn. Aanvankelijk deed het me niet zoveel. Tot ik verder lezend steeds meer begaan raakte met de hoofdpersonen en besefte dat zij het waren die in dat bootje lagen! Voor ik er erg in had, had ik doorgebladerd en scande het laatste hoofdstuk. (Wil je weten of het goed afliep… lees het boek dan zelf!)

Dorothé Cras
Redactieraad Lequ!

Eigenaar De Utrechtse Kinderboekwinkel

Fantasie

Tessa Stoke

Is Bob Popcorn een fantasievriendje of toch niet? Het boek geeft hierover geen uitsluitsel. En als Bob niet bestaat, hoe had Lequ! hem dan kunnen interviewen?.

Welk boek verslond Lucas van het Jeugdjournaal? De Griezelbus!

Govrien Oldenburger

Lucas over De Griezelbus ‘Ik ben opgegroeid met griezelen. Mijn moeder keek veel griezelfilms, en mijn broer en ik vonden ze ook altijd vet..